تاریخچه مختصری از مد لباس پاریس – یک سبک ماندگار

توسط مارکوس الیادس و رجینالد-ژروم دو مانس

خیاطان فرانسوی هرگز مانند خیاطان انگلیسی یا ایتالیایی از شهرتی برخوردار نبوده اند. انگلستان پس از واترلو از طریق صاحبان سبک خود در سلطنت و برتری نظامی خود به برتری رسید. ظهور دنیای گسترده تر انگلیسی زبان این شهرت را گسترش داد. از سوی دیگر ایتالیا با موفقیت خود را به عنوان یک خانه شیک و شیک از صنایع دستی و مد به بازار عرضه کرد، به گونه ای که فرانسه فقط برای مد زنانه انجام داد.

شاید خیاط‌های فرانسوی بیش از حد در سایه همتایان انگلیسی خود و بدون فشار کسی که صنایع ملی را در مقیاس بزرگ تبلیغ می‌کند – مانند جووانی باتیستا جورجینی، بنیانگذار پیتی یا مارسل بوساک، غول نساجی، که از طراح زنان کریستین دیور حمایت می‌کند، قرار بگیرند.

اگر بخواهیم منصف باشیم، طراحان مردان فرانسوی قبل از بسیاری از ایتالیایی ها به شهرت رسیدند، اما این ممکن است به ایتالیایی ها اجازه داده باشد که از فرانسوی ها بیاموزند: پیر کاردین (و در این مورد دیور) به خاطر صدور مجوز بیش از حد نام خود و از دست دادن کنترل خلاقانه بر طرح های مردانه خود در بسیاری از نقاط جهان، به داستان های هشداردهنده تبدیل شد.

حتی در فرانسه، خیاطی فرانسوی یا پاریسی (و من ملت را با پاریس مرتبط می‌دانم، زیرا هیچ تفاوتی در فرم یا سبک برای خیاطان روئن، نیس، تولوز یا هر جای دیگر باقی نمانده است) تقریباً ناشناخته است. اگر به خیاطی فکر می کنید، انگلیسی یا ایتالیایی است.

در حقیقت، بهترین خیاط‌های فرانسوی نسبت به هر خیاط بریتانیایی دقیق‌تر برش داده می‌شوند، بهتر ساخته می‌شوند و به جزئیات و کارهای دستی توجه بیشتری دارند. اما از آنجایی که خیاطان بریتانیایی و ایتالیایی شهرت بیشتری دارند، حتی مشهورترین خیاط پاریسی نیز باید به ترفندهای بد کلیشه ای تکیه کند.

ریشه های خیاطی پاریسی

اگرچه اجداد این لباس را می توان به بوبرومل یا به گفته برخی، چارلز دوم انگلستان ردیابی کرد، اما مشخص نیست که آیا کشورهای مختلف قبل از آغاز قرن بیستم سبک ملی خاصی در خیاطی داشتند یا خیر.هفتم قرن

پس از انقلاب فرانسه و پس از واترلو، خیاطان انگلیسی و فرانسوی به همین ترتیب عمل کردند گونه ها لباس، با خیاط های فرانسوی که از سبک ها و برش های بریتانیایی مطلع شده اند. گرده افشانی متقاطع زیادی وجود داشت، به طوری که ناپلئون سوم پس از بازگشت به پاریس رسم خود را با هنری پول از ساویل روو ادامه داد، یا ادوارد هفتم آینده انگلستان سبک‌هایی را تنظیم کرد (و الهام بخش خیاطان بریتانیایی برای اقامت در پاریس) در حالی که در زمان سلطنت مادرش، ملکه ویکتوریا، در قاره مشروب می‌نوشید.

برتری درک شده از سبک‌ها و برش‌های بریتانیایی به این معنی بود که خیاطانی که قول زیبایی‌شناسی بریتانیایی را می‌دادند در نوزدهم موفق بودند.هفتم قرن – شاهد تأسیس انگلستان قدیم در اواسط قرن 19 بودهفتم قرن (به‌عنوان یک فروشگاه خیاطی به‌جای فروشگاه‌های چند برندی که پس از بسته شدن به آن تبدیل شد)، یا خیاط‌های پاریسی با نام انگلیسی مانند John Baillie یا Creed که به آن زمان برمی‌گردد و تا به امروز وجود دارد.

به این دلایل، بحث در مورد خیاط پاریسی اوایل دهه 1920 بسیار منطقی استهفتم قرن فقط جلوتر

برش اصلی فرانسوی (1920-1950)

در دوره بین دو جنگ بود که دستور زبان لباس کم و بیش ثابت شد. اوایل دهه 1920 از گذشته گسترش یافت مسیو مجله ای به نام “La Mode Masculine à Travers le Monde” آنچه را که برای ظرافت در فرانسه، انگلیس، ایتالیا، آمریکا، آرژانتین و آلمان مورد مقایسه قرار می گیرد، مقایسه کرد.

طبق توضیحات، مرد فرانسوی «لباس‌های مناسب و نزدیک» می‌پوشد (اما کت و شلوار او به تنگی لباس آرژانتینی «تقریباً تنگ» نیست) که کمی بلندتر، در پارچه‌ای به رنگ چمن است و ظاهری آرام دارد. در مقابل، انگلیسی دهه 1920 یک لباس صبح کامل با کلاه و گتر می پوشد، در حالی که آمریکایی از طرح های بلند بلند استفاده می کند. کت و شلوار این ایتالیایی تنگ است، کراوات‌هایش به شدت رنگی است و کتش به یقه پیراهنش نمی‌آید.

سبک پس از جنگ (1945-1955) الگویی از خیاطی کلاسیک فرانسوی را ایجاد کرد که با هر چیزی که از آن زمان به بعد در ذهن ما محو شد. این برش دارای شانه‌های پهن و بدون بالشتک زیاد، طناب، با اندکی بریدگی هم روی سینه و هم روی بازو بود. سوراخ های بازو هنوز کوچک بودند – سوراخ بازوی کوچک نشانه بارز خیاطی خوب است، زیرا امکان جابجایی آسان تر را فراهم می کند، اما نیاز دارد که لباس به خوبی برای هر مشتری مناسب باشد. پارچه‌های بسیار سنگین‌تر مورد استفاده، خود را به این نوع پرده و سبکی می‌دهند.

پنج شورشی (1950-1960)

در اواسط دهه 1950، پنج خیاط (آندره باردو، چارلز آستین، مکس اوزلین، جوزف کمپس و گاستون والتنر) تشکیل شده است Groupe des Cinq در شورش علیه کلاسیک – برش های کلاسیک، لباس های کلاسیک، خود لباس های کلاسیک. اما آنها فقط به ایجاد تغییرات در کت و شلوار کلاسیک فکر نمی کردند. آنها می خواستند انواع جدیدی از لباس را اختراع کنند و از مواد مختلف استفاده کنند.

اوزلین سعی کرد کاپشن های سفارشی با انواع جیب های مخفی را تبلیغ کند. اسمالتو پس از ترک کمپس در دهه 1960 خیاطی خود را افتتاح کرد، زیرا فکر می کرد آنها کار خلاقانه ای انجام می دهند، اما حتی Groupe des Cinq برای او به اندازه کافی انقلابی نبود. او سعی کرد پا را فراتر بگذارد و لباس‌های عجیب عصر فضایی را که به سفارش موادی مانند وینیل ساخته شده بودند، در کنار مدل‌های طراح زنان Courrèges نشان داد.

را Groupe des Cinq برخی از آخرین خیاطانی بودند که سعی کردند مد را تعریف کنند. زیرا برای چندین دهه، مد مردانه توسط خیاطان سفارشی و مشتریان آنها تعریف می شد. با این حال، کانسپت طراح خیاط، دوام کمتری نسبت به مفهوم طراحان مدرن داشت، جایی که مردانی که چند ده زن در سراسر جهان را با طرح‌های شخصی می‌پوشیدند، می‌توانستند نام خود را بر روی لباس‌های آماده مقرون‌به‌صرفه‌تر بگذارند، که فروش آن‌ها همه چیز را پشتیبانی می‌کرد.

تا پایان دهه 1960، گروه منحل شد، اگرچه نفوذ آن از طریق شهرت و انعطاف پذیری اعضا و فارغ التحصیلانش که تقریباً همه چیزهای باقی مانده از مد لباس پاریس را تشکیل می دهند، ادامه دارد. میراث آنها همان چیزی است که ما (که فکر می کنیم با خیاطی پاریسی آشنا هستیم) امروز به عنوان خیاطی پاریسی فکر می کنیم: خیاطی آنها اکنون نمونه خیاطی فرانسوی است.

حتی گروه افراد متنفر به مهارت های اعضای خود احترام می گذاشتند و خیاطانی که با آنها کاری نداشتند، مانند آرنیس، همچنان عناصری مانند جرثقیل پاریسی (شکاف برگردان دهان ماهی).

پاریس امروز کاهش می دهد

در طول چند دهه اخیر، ظاهر پاریسی کاملاً متناسب، ظریف، با شانه های خمیده برجسته و بدنی خوش فرم تعریف شده است. نمونه‌های بهتر او نیز با شکوفایی‌هایی مشخص می‌شوند که برای نشان دادن توجه به جزئیات طراحی شده‌اند، مانند سوراخ دکمه میلانی، که بسیار ظریف‌تر از سایر خیاط‌ها دوخته شده است.

امروزه تعداد انگشت شماری از خیاطان وجود دارند که به روش های مختلف سعی می کنند مرتبط و حلال باقی بمانند، اغلب آنها گرده افشانی متقابل دارند. Groupe des Cinq و تغییراتی را در ویژگی های درخشان خود ارائه می دهد مانند شیر آب پاریس، جیب قطره اشک داخلی، مونوگرام گلدوزی شده زیر سرآستین کت… درباره ایجاد هویت بصری است. اما ممکن است برای تلاش برای ایجاد یکی از لباس‌های مد در پاریس خیلی دیر باشد.

خانه های بزرگتر Berluti، Camps de Luca و Cifonelli هستند – که دومی بوتیک های پوشاک آماده و یک پاسگاه در لندن باز کرده است. خیاطی سیفونلی در طول دهه ها تکامل یافته و خیاطی های قبلی را به ارمغان آورده است Groupe des Cinq فارغ التحصیلانی مانند کلود روسو و گابریل گونزالس به عنوان این آقایان به دوران بازنشستگی نزدیک شدند.

Cifonelli هنوز هم آن شانه قوی متمایز را دارد، اما تناسب آن، حداقل همانطور که در خود پسرعموهای Cifonelli نشان داده شده است، بسیار بیشتر از آن چیزی است که کسی آن را به یاد می آورد لینو ونتورا یا عمر شریف، مردانی که برای چندین دهه از حرفه خود Cifonelli را پوشیده بودند.

تا همین اواخر اسمالتو نیز وجود داشت، اما اسمالتو در حال فروپاشی است – ظاهراً کل تجارت تجدید خواهد شد، اما اکثر تولیدکنندگان سفارش آنجا را ترک کردند. آنها همچنین اجاره نمایشگاه سفارشی قدیمی خود را از دست دادند. من تعجب می کنم که آنها با قطعه بزرگ لاجورد که بیرون از آن داشتند چه کردند.

سپس تولیدکنندگان کوچکتر یا مستقل مختلفی مانند Djay، Emmanuel Vischer یا Kenjiro Suzuki (که متأسفانه اخیراً به ژاپن بازگشته اند) وجود دارند که این کار را به عنوان مغازه هایی انجام می دهند که فقط لباس های سفارشی می فروشند. در بهترین زمان سخت است. واقعاً تفاوت زیادی بین اپراتورهای انفرادی و نام‌های بزرگ وجود ندارد. امیدواریم هر دو مدل اجازه دهند تا مقداری دانش به دیگران منتقل شود.

دمین؟

خیاطی به توده مهمی از تمرین‌کنندگان نیاز دارد تا این دانش و مهارت‌ها را زنده نگه دارند و با کمی شایستگی تمرین کنند. همچنین به شبکه ای از کارگران متخصص مختلف نیاز دارد که از خیاط یا الگوساز حمایت می کنند.

بنابراین لازم است بسیاری از بنگاه های خیاطی برای ادامه فعالیت های خیاطی زنده بمانند. اما همچنین باید علاقه به محصول و افرادی که امکانات مالی آن را دارند وجود داشته باشد. Savile Row با تجارت صادراتی خود زنده می ماند. من گمان می‌کنم خیاط‌های پاریس هم این کار را می‌کنند، زیرا تعداد بسیار کمی از مردم جهان، چه رسد به کشور خود، می‌توانند قیمت‌هایی را که خیاطان در آن شهرها اکنون باید بر عهده بگیرند، بپردازند.

آیا خیاطی زنده خواهد ماند؟ دوستانی که تجربه طولانی‌تری در استفاده از خیاط‌های سفارشی دارند، پیش‌بینی می‌کنند که دانش در حال ناپدید شدن است زیرا نه تنها آگاه‌ترین و با تجربه‌ترین کارگران اکنون بازنشسته یا مرده‌اند، بلکه به این دلیل که انجام آمادگی و آموزش‌هایی که قبلاً برای ورود به این حرفه لازم بود، که شامل ترک زودهنگام مدرسه و مقدار زیادی تمرین تکراری بود، تقریباً غیرممکن است.

من گمان می کنم که نه تنها از نظر اقتصادی برای یک کارآموز مقرون به صرفه نیست، بلکه برای شرکت هایی که حتی بتوانند افراد مستعد پیدا کنند، امکان پذیر نیست. خیاطی انگلیسی ممکن است به دلیل شناخت ابتدایی باقی بماند، اگرچه شرکت های کمتر و شایستگی کمتری وجود خواهد داشت. امیدوارم لباس دوزهای پاریسی این کار را انجام دهند و افراد بیشتری به برتری آنها پی ببرند. بهترین آنها ممکن است بهترین در جهان باشند، اما افراد بیشتری برای ادامه باید این را بدانند.