چگونه دوباره به محل خیاطی برگشتم – سبک دائمی

نویسنده: فرد شلاتر

فرد خواننده آمریکایی PS است که مدتی با او آشنا بودیم و از گپ زدن با او لذت می بردیم. پس از گفتگوی اخیر در مورد سفر او در لباس مردانه، از او دعوت کردیم تا مقاله ای در مورد آن بنویسد، زیرا جنبه های زیادی از آن وجود داشت که فکر می کردیم برای خوانندگان جذاب باشد.

من گمان می‌کنم که مانند بسیاری از افراد اینجا، سابقه شخصی من با لباس‌ها بسیار خوب است قبل از سفارش و بعد از برای سفارش شاید به طور غیرعادی، یک بازگشت کوتاه به لباس های آماده، یعنی دوران تاریکی نیز وجود داشته باشد گونه ها به دنبال آن یک رنسانس، که حدس می‌زنم جایی است که امروز هستم. اما در ادامه بیشتر در مورد آن.

در اولین دوره قبل از دستور من در مدرسه هستم. من آن سالها را بین چندین مؤسسه آماده سازی و شبانه روزی گذراندم، مدت هر اقامت بسته به درجه تحمل من است. تعداد کمی از آن‌ها غیررسمی‌تر بودند، اما بیشتر آن‌ها به لباس‌های چینی، یقه، اغلب کراوات و اغلب ژاکت نیاز داشتند. آخرین مورد از این مدارس – مدرسه‌ای که با اکراه به من اجازه فارغ‌التحصیل شدن داد – در انتظار آموزش کامل تا ویجون بود.

اگر مثل من در یک تیم ورزشی دانشگاهی بودید، با او سفر کرده اید. من مشخصاً به یاد دارم که به مسابقات کشتی یا چوگان در برخی از محوطه های دانشگاهی رقیب رسیدیم و می دانستم که کراوات های لباسی و کت و شلوار ما حریفان ما را می ترساند.

آیا مانند زره قدرت تابش می کرد؟ شاید اما من فکر می‌کنم که بیشتر به تنش بین درستی و خشونت سازمان‌یافته مرتبط بود. به هر حال دارم لباس میپوشم چیزی فراتر از عملی به دست آورد.

از آنجایی که آن سال های مدرسه مقدماتی شاد نبود، به ظاهر آیوی خیلی فکر نمی کنم. برای من، آنها فقط لباس هایی هستند که در مدرسه می پوشیدم، و هنوز بوی آبجوهای دزدیده شده و ادکلن ارزان در پشت یک خوابگاه احمقانه می دهند.

برای من بسیار جالب تر، سبک های بریتانیایی و قاره ای بود که در دوران کودکی در عمل دیدم. (من در توکیو از مادری بریتانیایی و پدری سوئیسی متولد شدم و در خارج از نیویورک و بعداً شیکاگو بزرگ شدم).

در دانشگاه وسایل دور ریختنی پدرم را کشف کردم – کمتر از خیاطی های دهه هشتاد و نود که او روزانه می پوشید، اما چیزهای قدیمی تر. کاپشن اسپرت قهوه ای هوندستوث دهه هفتادی از هارودز. تاکسیدو پیر بالمن از دهه 1960 با یقه‌ای متناسب. ژاکت مخمل نیمه شب با جیب و لبه های پف کرده با اصل ناشناخته فرانسوی.

و چیزهای معمولی، مانند ژاکت پرینگل پاستلی با آرگیل و برنزه‌ای در حال انفجار و تاپ سرمه‌ای دیور با راه‌راه‌های برتون – ممکن است اضافه کنم که از یک دوست (سامانتا، با من تماس بگیرید – بدون سوال) به سرقت رفته است.

من آنها را با یک رژیم غذایی ثابت از 501s در تم ها استفاده کردم. شلوار جین و کاپشن های اسپرت به چیزی شبیه به یک یونیفرم تبدیل شدند، ترکیبی از آمادگی و پانک تنشی را ایجاد کرد که احساس می کردم برایم مناسب است.

در اوایل زندگی کاری، من شروع به جایگزینی لباس های قدیمی با لباس های آماده از رالف لورن و پل استوارت کردم. من چند پیراهن با این دومی ساخته‌ام، و سپس چند کت و شلوار و کاپشن از طریق برنامه‌های ساخته شده آنها. من با کت و شلوار شامی پل استوارت ازدواج کردم که به دقت از الگوی بلوک تنظیم شده بود. خیلی خوب بود (تاکسیدو – عروسی عالی بود).

اگر تا اینجا پیش رفته اید، احتمالاً می توانید حدس بزنید که بعداً چه اتفاقی افتاد. به همان اندازه که عرف می تواند خوب باشد، اگر خاص باشید، همیشه چیزهایی وجود خواهند داشت که می خواهید تغییر دهید. برای من، یقه‌ای پهن‌تر، شانه‌های ساختاری کمتر و یک شلوار کمر بلندتر بود. من چیز بادوام‌تری می‌خواستم – دوختی که نه تنها از نظر کیفیت، بلکه از نظر سبک نیز برای من ماندگار باشد.

من در مورد کریس دسپوس، خیاط سفارشی محترم آمریکایی خوانده بودم، و همانطور که اتفاق افتاد، او یک آتلیه در شیکاگو داشت، شاید چهار دقیقه پیاده روی از جایی که من در آن زمان زندگی می کردم. من در واقع می توانستم ساختمان را از پنجره اتاق خوابم تشخیص دهم. سر خوردن به صورت سفارشی اجتناب ناپذیر بود.

ما با یک کت و شلوار نیروی دریایی 13 اونس H Lesser شروع کردیم. ژاکت 14oz Porter & Harding قهوه ای شاه ماهی در رتبه بعدی قرار گرفت. و سپس یک کت و شلوار دیگر در H Lesser، این پوست کوسه سه تکه خاکستری متوسط. خواندن این متن من را وسوسه می‌کند تا برای خویشتن داری به پشت خود دست بزنم. و به این ترتیب دوران سفارشی من آغاز شد.

Despos سبک جالبی طراحی می کند. شانه به نظر ساختاری می دهد اما فاقد هرگونه بالشتک است. سینه ها به جای پوشاندن پف کرده اند. کمر هوشمندانه نیشگون گرفت محله ها نسبتاً باز هستند. ارتفاع تنگه متوسط ​​است، درست زیر استخوان ترقوه من.

یقه های آن سزاوار مقاله خود هستند، اما به طور خلاصه آنها با رول فوق العاده ای سخاوتمندانه هستند که هم قدرت و هم سیالیت را نشان می دهد. این یک خط چاپلوسی است.

بیشتر دنبال شد. شیشه خاکستری فرسکو; نقطه آبی رنگی استوایی; ملافه تنباکوی ایرلندی; فلانل گلن چک سه تکه با زنگ. در این بین کت‌های کتانی، چند کاپشن دیگر و کت‌ها و شلوارهای غیر معمول سبک گاباردین، فلانل، طناب و نخی قرار گرفتند. و برای عصر، یک کت و شلوار دو سینه نیمه شب زیبا و تاکسیدو موهر.

در بیش از یک دهه (که شامل بچه‌ها و راه‌اندازی یک شرکت مواد غذایی بود)، من و دسپوس یک کمد لباس غبطه‌انگیز ترتیب دادیم. اگر دو پیچش داستانی نبود، با خوشحالی ادامه می دادم.

در حالی که دسپوس پر از انرژی بود (و همچنان باقی می ماند)، اربابان و روبانان او چنین نبودند. تولید به طور قابل توجهی کاهش یافت و عقب ماندگی آن افزایش یافت. در ابتدای سال 2019، من برای اولین بار یک کت و شلوار نخی آبی خاکی و یک ژاکت کمی عجیب را در چک چوپان آبی سرمه ای امتحان کردم. من و دسپوس فقط چند هفته پیش برای نصب دوم، هفت سال بعد، ملاقات کردیم.

چین و چروک دیگر، شاید بتوان حدس زد، همه گیری بود. چند روز قبل از قرنطینه، من و همسرم عجولانه تصمیم گرفتیم شیکاگو را به مقصد ساحل خلیج در فلوریدا ترک کنیم تا از مادرم مراقبت کنیم. چیزی که فکر می کردیم ممکن است چند هفته باشد به شش ماه تبدیل شد.

وقتم را صرف کار کردن، ماهیگیری، پارو زدن، بلند کردن وسایل سنگین و آشپزی کردم. ماهی جایگزین غذای دلچسب غرب میانه شد. من ریش گذاشتم و شرم ندارم اعتراف کنم که عضلانی تر. خیاطی را فراموش کنید تقریبا هیچی نپوشیدم

ما به شیکاگو برگشتیم، اما احساساتی که نسبت به آن مکان داشتیم ناپدید شد، بنابراین به میامی نقل مکان کردیم.

اگر تا به حال به این شهر سفر کرده باشید، می‌دانید که میامی فرهنگ پر جنب و جوش و متنوعی را ارائه می‌کند، اما فرهنگی که به شهرت آن برای تفریحات شبانه و استراحت در مناطق استوایی تکیه دارد. اینجا دقیقاً جای توید و فلانل نیست و بنابراین من مقدار زیادی از دوخت هایم را ذخیره کرده ام. برخی از چیزهای سبک مورد استفاده قرار گرفتند، اما حتی چیزی شبیه به کت و شلوار پس از همه‌گیری، وقتی دوستان جدیدی پیدا کردیم و خودمان را پرورش دادیم، عجیب بود.

نمی‌توانم بگویم که مد را پذیرفتم، اما بازی کردن در لبه‌ها سرگرم‌کننده بود. برخی از شلوارهای جین باریک‌تر با چند تاپ مشکوک همراه شدند. من با لوازم جانبی غیر معمول بازی کردم و مدل موهای ماجراجویانه تری را برای صورت آزمایش کردم. من چندین کت ژاکتی آماده خریدم، به همان اندازه که بدون ساختار بودند.

من آن را در طوفان های جدید متوجه نشدم، اما احتمالاً سپیده دم میانسالی بود که به عنوان یک کشف دوباره ظاهر می شد. در نگاهی به گذشته، به نظر می رسد عصری تاریک است، اگر دلیل دیگری جز من نمی دانستم که این من نیستم.

چند سال پیش، پس از غیبت زیاد در سفر در طول همه‌گیری و جابجایی بعدی، در روز باکسینگ به لندن رفتیم. ایده این بود که چند شب را در شهر بگذرانیم و سپس یک جشن سال نو را در یک خانه روستایی اجاره ای در شمال ولز برای خانواده و دوستان برگزار کنیم.

من اولین کت و شلوار سرمه ای ساخته شده توسط Despos، چند جفت پارچه فلانل، یک یا دو عدد تویید و کت بلیزر مورد علاقه ام را بسته بندی کردم – یک کیف مخملی از Bingley در Drapers.

غروب که رسیدیم، داخل کت و شلوار افتادم و – در خطر زیاده‌روی در چیزهای عاشقانه – احساس کردم به خانه آمده‌ام. من را به یاد صحنه ای می اندازد وقتی بمیرم میخوابم که در آن کلایو اوون کت و شلوار قدیمی‌اش را پوشید، با این تفاوت که من یک گانگستر انتقام‌جو نبودم که از دوران بازنشستگی بیرون می‌آمد، بلکه مردی بودم که برای شام بیرون می‌رفت – اتفاقاً در ویلتون، جایی که یک پای ماهی و یک بطری شابلیس این تصور را مهر و موم کرد.

من مطمئن هستم که من تنها گیکی لباس نیستم که تأثیر دگرگون کننده یک شب با خیاطان خوب را احساس می کنم، اما فکر می کنم از معدود کسانی هستم که صبح ها با احساس گناهی که یک زناکار باید اندکی پس از بالا رفتن پرده ها احساس کند، از خواب بیدار می شوم. در روشنایی هوشیار صبح، کت و شلوارم آویزان بود و به آرامی می‌پرسید چرا منحرف شده‌ام.

بقیه سفر یک تکه تکه‌ای از فلانل، تویید، پای چوپان و شرابی بود. رنسانس اتفاق افتاد و من با هدفی به ایالات متحده بازگشتم.

اولین قدم یک موجودی صادقانه از کمد لباس من بود – چه در گذشته و چه در حال حاضر. لباس‌های آماده به بازار آمد و کت و شلوارها، ژاکت‌ها و شلوارهایی که دسپوس برای اولین بار ساخته بود جایگزین شد. فقط چند سالی بود که آنها را پنهان کرده بودم، اما احساس واقعی استقبال از دوستان قدیمی را داشتم.

یقه ها را برس زدم، به چندتاش لغزیدم و دو کشف ناخواسته کردم. پروانه ها تعدادی از آنها را امتحان کرده بودند، اما هیچ چیز را یک صنعتگر باتجربه نتوانست برطرف کند. پروژه بزرگتر تغییرات خواهد بود. می دانستم وزن کم کردم و عضله به دست آوردم، اما متوجه نشدم که این تغییر چقدر چشمگیر بود.

خوشبختانه کت ها در قسمت شانه ها خوب به نظر می رسیدند، فقط به یک نیشگون گرفتن در کمر نیاز داشتند. با این حال، شلوار نیاز به عمل جراحی بزرگ داشت.

حقیقت این است که، در تلاش برای مقاوم‌سازی کمد لباس‌هایم، احتمالاً برای شروع آن‌ها را بیش از حد پر کرده‌ام – که با توجه به اینکه در اوج اولین دوره #لباس مردانه بیشتر سفارش می‌دادم منطقی است. من به هر کسی که شروع به کار می کند هشدار می دهم که مراقب خرد اینترنتی باشد، صرف نظر از اینکه چقدر معتبر ارائه شده است.

Despos یک الگوی شلوار جدید ایجاد کرده است و به آرامی جفت های قدیمی من را برای مطابقت با آن تغییر می دهد. البته اگر چیزهای جدید سفارش نمی‌دادم زیاد خیاط نمی‌شدم، و به این ترتیب نیم دوجین شلوار عجیب و غریب Drapers Ascot، کتانی Portofino، Finmeresco و فلانل فاکس به‌سرعت آمدند.

او همچنین چند قد جالب از مشتریان سابقش باقی مانده بود که من با خوشحالی ادعا می‌کردم، از جمله یک مدل سولاروی قدیمی اسمیت و یک نوار مخملی مجلل به صورت نیمه‌ترکیب. من اخیراً دومی را امتحان کردم، و دیدن دسپوس در پشت آن، با سنجاق بین دندان‌هایش باعث دلگرمی است.

تا حدی از روی کنجکاوی، پروژه هایی را با سایر خیاطی ها شروع کردم. برادرم در نیویورک زندگی می‌کند و از پائولو مارتورانو استفاده می‌کند و از آنجایی که من اغلب آنجا هستم، فکر می‌کردم آن را امتحان کنم.

سبک خانه «نیویورک پالایش شده» او با آنچه من دارم بسیار متفاوت است. ساختارمندتر، شاید محافظه کارتر و قطعا بریتانیایی تر است. کار خوب است و زمان چرخش تا اینجا عالی بوده است. او مرد مهربانی است و ما به خوبی با هم کنار می آییم.

من همچنین یک کت و شلوار از Art du Lin و یک کت شلوار دریپرز مونتکارلو از ویتوریو سالینو، خیاط فلورانسی سابق لیورانو سفارش دادم. من از آنچه تاکنون در قطعه مناسب و تمام شده دیده ام، تشویق شده ام.

من به دلیل نرمی و مردانگی اش به سمت تراش فلورانسی کشیده می شوم که بازتاب برخی از کت های Despos من است، اما از برخی جهات کمی دراماتیک تر است. من و ویتوریو خیلی خوب با هم کنار می آییم – به قول همسرم “مثل دو نخود در یک غلاف” که شاید یک شوخی ساده نبود.

که ما را به امروز می رساند. من متوجه می شوم که این کار عجیبی است، اما شما در طول مسیر در مورد خود درس هایی می آموزید، و میل به نگاه کردن به گذشته و توصیه به خود قبلی می تواند بسیار زیاد باشد.

به عنوان مثال، در حالی که من برای شروع انتخاب های محافظه کارانه خود را تحسین می کنم – و علیرغم توصیه هر مرجعی در مورد لباس مردانه – من شما را تشویق می کنم که بیشتر سرگرم شوید. تو وکیل نیستی به خاطر خدا! با یک چشمک قابل توجه می گویم.

من همچنین به فرد بحران زده میانسالی همه گیر می گویم که با هر دو دست خود عجیب و غریب را در آغوش بگیرد – شاید من نبودم، اما چه کسی اهمیت می دهد؟ استراحت گهگاهی از خودتان می تواند به همان اندازه آزادکننده و آموزنده باشد.

پس چه چیزی باقی می ماند؟ من و دسپوس با جیب‌های دهان قورباغه‌ای روی شلوار و الگوی جالبی روی شلوار جین زدیم. ما در حال ساخت یک کت و شلوار سافاری در یک کت و شلوار سیاه و سفید هستیم – که می‌دانم این لباس مبهم به نظر می‌رسد، اما ممکن است برای یک لباس کوکتل گرمسیری مناسب باشد.

من یک پالتو می خواهم – شاید از طریق پائولو و یک doppio uso کت ویتوریو. اما این چه نوع سوالی است؟ همه چیز برای مشتاق باقی می ماند.

عکس: Nasco Cannes