طراحی و فرهنگ لندروور – سبک ثابت

من ماشینی ندارم، اما این موضوع باعث شد که من را بیشتر مجذوب طراحی ماشین و نحوه انطباق آن با فرهنگ بصری ما کنم – می‌خواهم بیشتر بدانم. درست مانند لباس‌ها یا ساعت‌ها، ماشین‌ها چیزی درباره دورانی که در آن خلق شده‌اند و در مورد فردی که امروز آنها را انتخاب می‌کند، می‌گویند. برای این منظور از سیمون دی برتون خواسته ام که گهگاه مقاله ای در این زمینه برای ما بنویسد. امروز ما بر روی یکی از محبوب ترین و نمادین ترین مدل ها، لندرور تمرکز می کنیم.

نویسنده سایمون دی برتون

شاسی بلندهای چینی که توسط کامپیوتر طراحی شده اند، توسط ربات ها ساخته می شوند و با قیمت های پایین به فروش می رسند، این روزها محبوبیت زیادی دارند. اما آیا پس از هشت دهه همچنان در مورد Chery Tiggo، BYD Song و Geely Monjaro (که واقعاً به آن می‌گویند) صحبت خواهیم کرد؟

بعید به نظر می رسد – اما ما خوشحال خواهیم شد که شرط ببندیم که مردم هنوز هم در سال 2027 از لندروورهای قدیمی صحبت خواهند کرد، در آن زمان 80 سال از تصور نسخه اصلی در تابستان 1947 توسط برادران موریس و اسپنسر ویلکس می گذرد.

این زوج در مسیر پیاده‌روی در امتداد رد اسکله در جزیره آنگلسی در سواحل ولز بودند که چوب‌ها را برداشتند و روی شن‌ها دید خود را از یک وسیله نقلیه کشاورزی طراحی کردند که برای بردن روور به مسیر جدیدی پس از جنگ طراحی شده بود.

موریس رئیس فنی Rover و اسپنسر دکتر آن بود. آنها صاحب مزرعه ای در انگلسی بودند که در اطراف آن یک جیپ ارتش سابق راندند. او با صلاحیتی که داشت، به آنها الهام داد که سعی کنند چیزی بهتر بسازند که هم شایسته نام روور باشد و هم بتواند از همه نوع زمین عبور کند.

برادران پس از آزمایش با یک SUV با پیشرانه Rover و بازی با ایده یک فرمان در مرکز، در نهایت بر روی خودرویی با فاصله بین دو محور 80 اینچی، یک موتور بنزینی 1600 سی سی با تولید 55 اسب بخار، یک جعبه دنده چهار سرعته و چهار چرخ متحرک ثابت قرار گرفتند.

(گفته می شود در طی آزمایشاتی که در اطراف املاک اسپنسر در جزیره اسکاتلند انجام شد، گیلی پرسید که وسیله نقلیه چیست. وقتی به او گفتند که این یک نمونه اولیه تمام زمینی خواهد بود، گیلی پاسخ داد: “پس شما در تلاش هستید یک مریخ نورد برای زمین بسازید….”).

کمبود فولاد ناشی از مقدار هنگفتی که در طول جنگ مورد استفاده قرار گرفت، منجر به تصمیم به استفاده بیشتر از آلومینیوم برای پانل‌های بدنه شد که از ابتدایی‌ترین طراحی ممکن برای ساده‌سازی تولید بودند.

از جلو به عقب، کناره‌های خودرو کاملاً صاف بود، بالا و جلوی گلگیرها، فاسیا جلو و شیشه‌ی جلو کاملاً صاف بود. در واقع، تنها قسمت‌های خمیده، لبه‌های کاپوت بود و در نتیجه خودرویی با ظاهری منحصربه‌فرد به وجود آمد.

برای استحکام بیشتر، لبه‌های پانل‌های آلومینیومی مستطیلی در اطراف یک قاب فولادی جمع شده‌اند، با کل بدنه که اساساً از شش جزء مجزا تشکیل شده است (دو بال، یک کاپوت جلو، دو در و یک “وان” عقب) که به یک شاسی فولادی و سرپوش (پارتیشن بین محفظه کابین و موتور) پیچ شده‌اند.

اما در حالی که هدف اصلی این طراحی ساده‌سازی مونتاژ و کاهش هزینه‌های تولید بود، به یک وسیله نقلیه مزرعه‌ای فوق‌العاده کاربردی نیز منجر شد: باریک و مسطح بودن آن، می‌توانست از میان شکاف‌های کوچک جابجا شود و در پیچ‌های سخت خارج از جاده حرکت کند، در حالی که حداقل برآمدگی‌های جلو و عقب – همراه با فاصله خوب از سطح زمین – باعث می‌شد تا لندروورز باریک و باریک به سمت بالا حرکت کنند. به عمق دو فوت

اولین لندرور تولیدی در کارخانه سولیهول شرکت روور موتور در ژوئن 1948 از خط تولید خارج شد و قیمت آن 450 پوند بود، با هدف اصلی ارائه یک وسیله نقلیه موقت برای آوردن پول نقد مورد نیاز روور از خارج – اما “لندروور” به طور غیرمنتظره ای محبوب شد و تولید اولیه در هر 50 به سرعت به 10 دستگاه افزایش یافت.

توصیف لندرور به‌عنوان یک داستان موفقیت‌آمیز بریتانیا، دست کم گرفته شده است: تعداد تولید سالانه از 3048 در سال 1948 به بیش از 16000 دستگاه در سال 1950 افزایش یافت و تا سال 1968 به 48000 رسید.

در آن زمان آنها در سراسر جهان فروخته می شدند و در سراسر جهان نیز مونتاژ می شدند، در کشورهای دورتر مانند استرالیا، اتیوپی، ایران و آفریقای جنوبی – در حالی که خریداران از کشاورزان تا ماهیگیران و از کاشفان گرفته تا گارد ساحلی، گاراژها، خدمات اضطراری، ارتش جهان و البته خانواده سلطنتی بریتانیا را شامل می شد.

لندرورهای ظاهری لندرور تا پایان ژانویه 2016 به ترک کارخانه Solihull ادامه دادند، تا آن زمان بیش از 5 میلیون دستگاه تولید شده بود، با تکامل از نسخه اصلی 80 اینچی به مدل‌های قدیمی قدیمی «دیفندر» به اندازه کافی تدریجی برای هر تکرار که فوراً قابل تشخیص باشد.

حتی آن‌هایی که به ماشین‌ها اهمیتی نمی‌دهند، وقتی دیفندر (یا یکی از پیشینیانش) را می‌بینند، می‌شناسند، خواه در حال بالا رفتن از تپه‌ای گل‌آلود با دو سگ تفنگدار آویزان از درب صندوق عقب باشد یا به احتمال زیاد این روزها، یک زن طراح لباس را بین خرده‌فروشی‌های لوکس در یکی از مدرن‌ترین شهرهای جهان حمل می‌کند.

موریس ویلکس در سال 1963 درگذشت، برادرش اسپنسر هشت سال بعد. اما اگر آن‌ها هنوز در اطراف بودند، احتمالاً مانند بقیه ما از عمر طولانی ماشینی که از نقاشی روی شن‌ها رشد کرده بود، متحیر می‌شدند، و بدون شک از اینکه لندرورها در حال حاضر به‌عنوان جالب‌ترین وسایل نقلیه روی کره زمین به‌شمار می‌آیند، از نوجوانانی که برای رانندگی کردن تا افراد مشهور در فهرست A هستند، ناباور بودند.

Gerry McGovern، مدیر طراحی سابق JLR و مردی که وظیفه ایجاد Defender «جدید» (و بسیار متفاوت، بسیار پیشرفته‌تر) را داشت که در سال 2020 به فروش رفت، یک بار به من گفت که معتقد است لندرور اصلی بسیار موفق بوده است، زیرا یک کلاسیک از سر ناچاری بود، که مادر اختراع بود.

او گفت: “این در واقع به این صورت “طراحی” نشده بود، بلکه مطابق با آنچه که از نظر تکنیک های مهندسی و مواد در دسترس بود در دوره ای که کارها ساده تر و کمتر عجله می شد تکامل یافت.

من فکر می‌کنم این واقعیت که مردم اغلب آن را با زمان‌های ساده‌تر مرتبط می‌کنند، احتمالاً توضیح می‌دهد که چرا مدافع به یک نماد تبدیل شده است.»

مک گاورن و تیمش تلاش زیادی کرده‌اند تا ماهیت لندرور اصلی را از نظر کاربردی، جذابیت و شخصیت به تصویر بکشند – اما در حالی که Defender “جدید” مطمئناً به نظر می رسد، در داخل و خارج از جاده کار می کند و یک “SUV لوکس” واقعی است، اما سطح عشق مشابه مدل قبلی خود را به خود جلب نمی کند.

بخشی از دلیل این امر این است که استانداردهای ایمنی جهانی، همراه با قوانین پیچیده و انتظارات خریدار در حال افزایش، تولید انبوه خودرویی با ویژگی‌های عجیب و غریب یک Landy قدیمی را کم و بیش غیرممکن می‌سازد.

در واقع، این قانون بود که در نهایت منجر به مرگ Defender شد، با اوج فروش سالانه 56663 در سال 1970 به تنها 17146 در سال 2013 کاهش یافت.

اما تقریباً به‌طور اجتناب‌ناپذیر، به‌محض انتشار اخباری مبنی بر توقف تولید «دیفندر قدیمی»، افراد بیشتری بیش از هر زمان دیگری می‌خواستند یک دیفندر داشته باشند – ارزش هر مدل از سری اول 80 اینچی اصلی را به نسخه‌های محدود و پرفروش سال 2016 ارسال کردند.

قیمت‌ها احتمالاً در طول سال‌های کووید به اوج خود رسیده و از آن زمان به بعد کاهش یافته است. اما روزهایی که می‌توانستم یک دونده بادام‌زمینی قدیمی خوب بخرم (سری IIA 1964 من 25 سال پیش 80 پوند هزینه داشت) دیگر گذشته است.

حتی انواعی که زمانی کمتر مطلوب در نظر گرفته می‌شدند – مانند مدل 109 اینچی سری III با موتور بنزینی – اکنون با قیمت 15000 پوند در مشخصات پایه و حداقل 5000 پوند در شرایط تقریباً سالم دست به دست می‌شوند.

در همین حال، تعمیرکاران بیش از حد کار می کنند و سفارشی سازان لندرور لیست های انتظار طولانی از مالکانی دارند که می خواهند وسایل نقلیه خود را ارتقا دهند، یا اینکه در خیابان ها جذاب به نظر برسند یا خانواده خود را به ماجراجویی در بیابان ببرند، مجهز به چادرهای روی سقف، مخازن سوخت طولانی مدت و لاستیک های تمام زمینی.

و، باور کنید یا نه، لندروور حتی به ساخت آنها بازگشته است – بخش کلاسیک اکنون تحت برنامه Reborn خود یک لندروور قدیمی کاملاً بازسازی شده از ابتدا برای شما می سازد.

این شرکت دائماً مدل‌های اصلی را از سرتاسر جهان خریداری می‌کند، آنها را به اصول اولیه تبدیل می‌کند و آنها را با قطعات جدید یا کاملاً بازسازی‌شده سرهم می‌کند – اما آنها دقیقاً ارزان نیستند. در زمان نگارش این مقاله، این وب سایت یک سری 1 1949 را با قیمت 124950 پوند به طور کامل بازسازی شده و یک استیشن واگن 110 مدل 2013 را که از کارخانه ساخته شده به عنوان سفارش سفارشی با قیمت بیش از 300000 پوند فهرست کرده است.

اگر من در بازار لندرور (یکی دیگر) بودم، انتخاب آسان نبود. محدوده وسیع است، با تغییراتی در موضوع از پیکاپ‌های با فاصله محوری کوتاه تا تبدیل‌های کامل روی زمین.

اما من احتمالاً به دنبال یک دیفندر 110 اوایل دهه 90 هستم که مجهز به موتور دیزلی 200TDi معروف (اما ساده ساخته شده) و شاسی و دیوار گالوانیزه باشد (در نتیجه احتمال زنگ زدگی، پاشنه آشیل هر دیفندر قدیمی را از بین می برد).

فاصله بین دو محور طولانی، راحتی و عملی بیشتری را به 110 اضافه می کند و به 110 اجازه می دهد تا به راحتی به یک “کمپر” اصلی برای ماجراجویی در مسافت های طولانی تبدیل شود.