نوشته برنهارد روتزل
از اواخر دهه 1980 شروع به پوشیدن کفش با لاستیک های گودیر کردم. از آن زمان به ندرت چیز دیگری پوشیده ام.
اولین کفش سفارشی من در لندن در سال 1999 توسط Larson & Jehan ساخته شد. من قبل از بازنشستگی دو جفت ساخته بودم. برخلاف اکثر پینه دوزهای لندن، آن ها از کفش های آزمایشی استفاده می کردند و کفش های به دست آمده زیبا بودند، به طور قابل توجهی سبک تر از کفش های کارخانه ای بودند. آنها سفارشی به نظر می رسیدند به این معنا که شکل به وضوح حجاری شده و روی یک جفت پا جداگانه بود.
من تا سال 2016 دوباره سفارشی سفارش ندادم زیرا از لباس های آماده (RTW) اد مایر در مونیخ بسیار راضی بودم.
در سال 2016، زمانی که با یک کفاش آلمانی آشنا شدم که بی نام باقی خواهد ماند، وسوسه شدم دوباره سفارشی را امتحان کنم. همانطور که ممکن است با سفارش اتفاق بیفتد، من کاملاً از نتیجه راضی نبودم.
شکست عمدتاً به دلیل بی تجربگی من بود. کفش آزمایشی با وجود اینکه من یک آکسفورد سفارش داده بودم، یک تکه بریده شد و لبه پنجه در کفشی که دریافت کردم باعث ایجاد مشکل در انگشت کوچک پای راستم شد.
سه سال بعد، دوباره امتحان کردم: یک جفت کفش سفارشی از لوسیان مفتی در وین سفارش دادم. این کفش ها در کارگاه خانوادگی در رومانی ساخته شده اند.
وقتی جفت اول را سفارش دادم، به او گفتم که پاهایم در حال تغییر است، زیرا هنگام دویدن یا پیاده روی شروع به پوشیدن کفش هایی با پنجه های پهن تر کرده بودم. این بیشتر درک من را از احساس کفش در اطراف انگشتان پا تغییر داد. کمتر تمایل داشتم به خاطر زیبایی شناسی انگشتان پایم را به انگشتان باریک حلقه کنم.
من هم کمتر و کمتر زیره چرمی می پوشیدم مگر اینکه یک کفش مشکی برای پوشیدن خیلی رسمی باشد. کف چرمی را خیلی سفت و غیرعملی دیدم، مخصوصاً در سفر. شاید سن هم به آن ربطی داشته باشد.
لوسیان کمی فضای بیشتری در ناحیه انگشت کوچک پا گذاشت و ما یک زیره لاستیکی انتخاب کردیم. هنگام نصب کفش های آزمایشی به همه جزئیات توجه کردم و موفقیت آمیز بود: کفش های نهایی بهتر از کفش های سفارشی ای که قبلا ساخته بودم مناسب هستند.
او در طی دو سال آینده چهار جفت برای من درست کرد، اما پاهای من همچنان در ناحیه پنجه باز می‌شد و بنابراین این کفش‌ها مانند ابتدا مناسب نبودند. تصمیم گرفتم برای مدتی دیگر سفارشی سفارش ندهم و به جای آن سعی کردم به صورت سفارشی ساخته شده باشد زیرا بیشتر کفش های RTW من هم مناسب نبودند. – باید گزینه دیگری پیدا می کردم.
اولین MTO که امتحان کردم از برند اتریشی میان رده Handmacher بود. کفش‌های آنها به‌طور سنتی ساخته می‌شوند (مثلاً با ناودانی چوبی) و هر جفت آنها MTO هستند (RTW موجود نیست). کفش های ساخته شده به این روش کمی سفت تر از گودیر هستند، اگرچه از بیرون یکسان به نظر می رسند.
از آنجایی که هر جفت سفارشی ساخته می شود، سفارش دادن اندازه ها و عرض های مختلف برای کفش چپ و راست بسیار رایج است و من امیدوار بودم که این کمک کند. من سایزهای مختلف را امتحان کردم و در نهایت برای قسمت باریک پای چپ سایز 42 و برای پای راست سایز 42 برای قسمت پهن کردم.
نتیجه از نظر عرض خوب بود، اما مشکل من با شکل کلی انگشتان پا باقی ماند که واقعاً برای پاهای من کار نکرد.
سپس MTO لودویگ رایتر را امتحان کردم. من سفارشم را بر اساس یکی از قدیمی‌ترین قسمت‌های آنها که برای دربی پنجه پاشان (“نروژ”) استفاده می‌شود، قرار دادم. دومی کمی کوتاه‌تر و پهن‌تر از بقیه است، با قوس کمی بالاتر.
لوازم جانبی مختلفی را برای پای راست و چپ امتحان کردم، اما در نهایت به اندازه 42 در عرض استاندارد آنها رسیدم که به G انگلیسی نزدیکتر است. جیر نرم و زیره لاستیکی بسیار سبک را انتخاب کردم.
کفش ها بسیار سبک و انعطاف پذیر بودند. اما به انگشت کوچک پای راستم هم فشار زیادی وارد کردند. من آنها را در آن قسمت کشیدم و بعد از چند ماه پوشیدن کاملاً راحت شدند.
من MTO را راه‌حل خوبی برای پله‌هایی با طول‌ها و عرض‌های مختلف یا قوس‌های بلند یافته‌ام. اما اگر شکل نهایی خیلی از شکل پاهای شما فاصله داشته باشد کمک زیادی نمی کند.
بنابراین، با وجود اینکه از دهه 1980 فقط کفش‌های آهسته‌تر می‌پوشیدم، در نهایت بیشتر از موکاسین‌های نرم ایتالیایی دهه 1990 مانند مورشی استفاده کردم. چکمه های نرم ایتالیایی با توید و کرفس. و این کفش های «نروژی» لودویگ رایتر.
من می دانم که تعداد زیادی از خوانندگان PS با افزایش سن در مورد چنین مشکلاتی با کفش صحبت کرده اند. بنابراین فکر کردم ارزشمند است که در مورد تجربه گسترده‌ام در طول سال‌ها صحبت کنم و در مورد کفش‌ساز سفارشی جدیدی که دارم تلاش می‌کنم، به نام Louis Lampertsdorfer بگویم. من یک خوش بین ابدی می مانم.
چند هفته دیگر در یک مقاله به کار لوئیس نگاه خواهم کرد.
